İSLÂM VE DEMOKRATİK SİSTEMLER

O HALDE SEN VE BERABERİNDE TEVBE EDENLER, EMROLUNDUĞUNUZ ŞEKİLDE, DOĞRU YOLU TUTUN. SİZDEN HİÇBİRİNİZ BÜYÜKLENİP, ALLAH TARAFINDAN KONULMUŞ SINIRLARI AŞMASIN; ÇÜNKÜ UNUTMAYIN YAPTIĞINIZ HERŞEYİ O GÖRÜYOR. (KURAN-İ KERİM 11:112)

12-01-2022

İSLÂM VE DEMOKRATİK SİSTEMLER

“Birinci kitabımı bitirdiğimde Arap ülkelerinde demokratik sistemler ve demokratik sistemler içinde parti kurmak suretiyle İslâm’ı hâkim kılma iddia ve çalışmaları fazla yaygın değildi. Birinci kitabımın ilk baskısı tükendiğinde bu konuyla ilgili sorular çoğaldı ve bu konu ile ilgili olarak bazı cemaat liderleriyle tartışmalarım oldu. Ben bu meseleyi çok önemli ve tehlikeli bir fitne olarak gördüm. Çünkü bu mesele direkt olarak akideyi ilgilendiren bir meseledir. Bu yüzden kitabımın yeni baskısındaki ilavemde bu olayın caiz olmadığına dair delilleri ve bu meseleyi okuyucuya sunarak meseleyi açıklığa kavuşturmak istedim. 

Allah’a ve İslâm’a düşman olan Amerika ve Avrupa devletleri; Arap ülkelerinde ve bir zamanlar İslâm diyarı olan diğer ülkelerde İslâm’ın tekrar hâkim olmaması için uydurdukları dikta, krallık ve baskı rejimlerinin faydasız ve halkı patlama noktasına getiren rejimler olduğunu görmeleri sonucunda bu rejimlerden daha yumuşak olan ve demokratik sistem denilen bir rejim ortaya çıkarttılar. Bu sistemin özü şudur: Halk değişik görüşlere ve partilere mensup temsilcilerden dilediğini serbestçe seçer ve bu seçilen temsilcilere milletvekili denir. Bu milletvekilleri bir mecliste toplanır ve o mecliste hangi parti yeteri kadar fazlalıkta milletvekili çıkartmışsa o parti devleti idare eder. Diğer partilere mensup milletvekilleri ise hükümetin muhalefet grubunu oluşturur. Bu ülkede bütün kanunlar bu meclis tarafından çıkarılır. İnsanlarla ilgili bir kanun çıkarılmak istendiğinde, kanunun çıkmasını isteyen milletvekillerinin sayısı, belirlenmiş olan bir oranı aşarsa artık o hüküm kanunlaşır. Bundan sonra gerek milletvekilleri gerekse halk, kabul etse de, etmese de, istese de, istemese de bu kanuna uymak zorundadırlar. Bu mecliste bir kanun çıkartılırken o kanunun İslâm’a uygun olup olmadığına değil, halkın seçmiş olduğu kimselerin belli bir oy oranıyla o kanunu kabul edip etmemesine bakılır. Şâyet bir kanuna milletvekilleri gerekli çoğunlukta evet derlerse, o kanun İslâm’a zıt da olsa fark etmez, kanunlaşır ve uygulamaya konur.

Demokrasi sistemi, İslâm dışındaki diğer mevcut sistemlere nazaran fertlere daha fazla hürriyet ve görüş özgürlüğü verdiği için insanların çoğu bu sistemi, İslâm’a uygun olup olmamasına bakmaksızın, kabul edip benimsediler ve bu sistemin çok güzel bir sistem olduğu kanaatine vardılar. Diğer dikta rejimleri altında yaşayan halklar da bu sisteme geçmeyi arzuladılar. Hatta demokrasinin ne demek olduğunu bilmeyen bazı İslâm’cı yazarlar, “Demokrasi İslâm’dandır” demeye başlamışlardır. Bu sözleri onların batıya karşı duydukları iç yenilgi ve aşağılık kompleksinin bir etkisidir.  

Resulullah zamanında, Resulullah’a daha henüz risalet gelmeden önce Mekke’deki Kureyş kabilesinde de günümüzdeki demokratik meclislere benzer bir sistem hâkimdi. Mekke’de de Dar’un – Nedve denilen günümüzdeki demokratik sistemlere benzeyen bir meclis vardı. Mekke devletini ilgilendiren bütün kararlar bu mecliste alınırdı. Kabile fertlerini temsil eden kabile reisleri bu mecliste toplanır ve meseleler hakkında her kabile reisi kendi görüşünü özgürce belirtirdi. Sonuçta çoğunlukla kabul edilen görüş kanunlaşır ve kabul etseler de etmeseler de bu kanun bütün kabilelere uygulanır ve herkes bu kanuna itaat etmek zorunda kalırdı. Bu meclisin işleyişini; Kureyşli’ler, Resulullah’ı öldürmek için burada karar almak üzere toplandıklarında yaptıkları konuşmalarda ve tekliflerde açık olarak görüyoruz. Kureyş’in değişik kabilelerine mensup kabile reislerinin her biri değişik görüşler ileri sürdüler. Sonunda Ebu Cehil’in görüşü uygun görülüp oy birliği ile kabul edildi ve bu uygulamaya kondu. Günümüzün demokratik meclislerindeki işleyiş de bundan daha farklı değildir.

Bu açıklamalardan sonra şimdi demokratik sistemle İslâm sistemi arasında bir uygunluk veya uzlaşma olup olamayacağı konusunu inceleyelim. Acaba İslâm sistemi bu sistemi kabul eder mi? İslâm böyle bir sisteme izin verir mi? Bu sistemi kabul edenlerin İslâm’a göre hükümleri nedir?

İslâm sisteminde hâkimiyet; kanun koyma yetkisi yalnız ve yalnız tek bir merciye aittir. O merci ise Allah’tır. Bu tartışmasız bir gerçektir. İslâm devletinde haramlar (yasaklar) ve helaller (serbestler), Resulullah’a Allah katından gelen Kur’ân ve sünnet’e göre belirlenir. Allah’ın haram kıldığı bir şeyi bütün insanlar helal (serbest) kabul etse bile Müslümanlara düşen Allah’ın hükmünü kabul etmek, bunun dışındakileri ise reddetmektir. Çünkü Müslüman bilir ki, bu mesele ibadet meselesidir ve kişi kimin hükmünü kabul edip itaat ederse ona ibadet etmiş olur. Müslüman, ancak her türlü meselede yalnız Allah’ın hükümlerini kabul edip itaat ettiğinde yalnız Allah’a ibadet etmiş olacağını bilir. Allah bu konuda kendisine hiçbir ortak kabul etmez.

Allah şöyle buyurmaktadır:

اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِۜ اَمَرَ اَلَّا تَعْبُدُٓوا اِلَّٓا اِيَّاهُۜ 

“Hüküm vermek yalnızca Allah’a aittir. O, kendisinden başkasına değil yalnız ona ibadet edilmesini emretti.”(Yusuf, 40)  

وَلَا يُشْرِكُ ف۪ي حُكْمِه۪ٓ اَحَدًا

“Allah hüküm vermede kendisine ortak kabul etmez.” (Kehf, 26)

İslâm devletinde, Kur’ân ve sünnet’te haram olduğuna dair hakkında bir delil bulunmayan meselelerde, yine Kur’ân ve sünnet’e ters düşmemek şartıyla günlük hayatı düzenlemek için bazı kanunlar çıkartılabilir ve bunda hiçbir mahzur yoktur. İslâm dini buna izin vermektedir. Örneğin, trafik, imar vb, gibi konularda çıkartılan kanunlar gibi…

İslâm sistemini bu şekilde açıkladıktan sonra en basit akıl sahipleri bile hâkimiyet ve hüküm verme yetkisini yalnız Allah’a veren İslâm sistemi ile bunları kayıtsız şartsız millete veren demokratik sistem arasında temelde bir zıtlık var olduğunu kavrayabilir. Demokratik sistemde hükmüne itaat edilmek suretiyle ibadet edilen ilahlar, insanlardır. Çünkü bu sistemde hüküm koyma yetkisi insanların elindedir. İslâm sisteminde yalnızca Allah’ın hüküm ve kanunlarına itaat edildiği için, kullara değil yalnızca Allah’a ibadet edilir. 

Demokratik sistem Müslümanlar için İslâm’ı hâkim kılma yoluna çalışırken diğer diktatörlük ve baskı rejimlerinden daha fazla özgürlük verebilir. Fakat verilen bu özgürlükler bizim bu sistemin bir parçası olmamızı meşru kılmaz. Daha önce de anlattığımız gibi bu sistemin bir parçası olmak; İslâm’ın temel şartlarından olan hâkimiyetin Allah’a ait olması ilkesine zıt olduğu için İslâm akidesine temelden zıttır. 

Bu sistem bazı Arap ülkelerinde ve bir zamanlar İslâm diyarı olan diğer ülkelerde uygulanmaya başlandığında; İslâmi cemaatlerin en büyüklerinden biri olan Mısır’daki İhvan-ı Müslimin o an için parti kurulması noktasında kendisine izin verilmediği için başka bir partiye destek vererek seçime girdi. Şâyet devlet onlara parti kurulması hususunda izin vermiş olsaydı, hiç çekinmeden o sistem içerisinde bir parti kurup onunla meclise girerlerdi. Kaldı ki, onlar bundan daha basitini yapmışlar ve başka bir parti adı altında meclise girmişlerdir. Üstelik çatısı altında meclise girdikleri Vefd Partisi, İslâm’la uzaktan yakından alakası olmayan laik zihniyetli bir parti idi. 

Bu meseleyi duyduğumda bir İslâm tebliğcisi olarak, İhvan-ı Müslimin’in o sıradaki lideri Ömer Tilmisani’ye gidip onunla meseleyi tartıştım. Şimdi size Ömer Tilmisani ile aramda geçen tartışmayı sizlere aktarmamdaki amacım; okuyucunun, demokratik sistemde bir parti kurup meclise girmenin İslâm’a göre caiz olduğunu söyleyenlerin getirdikleri delillerin neler olduğunu öğrenmesi ve bunların geçerli deliller olup olmadığına karar vermesi için gerçekleri ortaya koymaktır.

Öncelikle Ömer Tilmisani’ye demokrasinin ne demek olduğunu ve nasıl işlediğini kısaca hatırlattım. Yine İslâm sisteminin ne olduğunu ve nasıl işlediğini de hatırlattım. Sonra ona bir parti kurmayı ve bir parti adı altında meclise girmeyi hangi delile dayanarak caiz görüp böyle bir şeye kalkıştıklarını sordum. Cevabı şöyle idi: 

“Biz partiyi bir gaye olarak değil, bir vesile olarak görmekteyiz. Biz mecliste İslâm’ı anlatacağız. Biz mecliste İslâm’a zıt olan görüşleri kabul etmeyip bunlara karşı çıkacağız!” Ben de bunun üzerine şöyle dedim: 

“Bu senin getirmiş olduğun deliller aklî delillerdir. Bunlar şer’i delil değillerdir. Hâlbuki şer’i deliller bu görüşe zıtlık arzetmektedir. Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) zamanında da şimdiki parlamentoyu andıran bir meclis olan müşriklerin Dar’ün-Nedve adını verdikleri bir meclisleri vardı. Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) ne kendisi bu müşriklerin parlamentosuna üye olmuş, ne de Müslümanların oraya katılıp üye olmalarına izin vermiş veya onların oraya üye olmalarını emretmiştir. Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) zamanında Dar’ün-Nedve’nin idaresi Ben-i Adiyy’e aitti ve bu kabileden olan Ömer b. Hattab da bu mecliste günümüzün dışişleri bakanlığı statüsündeki bir mevkiye ve yetkiye sahipti. Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem), Müslüman olduktan sonra gizlice veya açık olarak onun bu görevine devam etmesine dair bir izin veya emir vermemiştir. Kaldı ki, şâyet gaye İslâm’ı getirmek ise bu amacı gerçekleştirmek için kullanılan vesilenin İslâm’a ya da Resulullah’ın hareket metoduna zıt olmaması gerekir. Çünkü İslâm’da diğer tağuti sistemlerde olduğu gibi “Gaye temiz ise vesile ne olursa olsun önemli değildir” kaidesi geçerli değildir. İslâm’da gaye de vesile de İslâm’a uygun olmalıdır. 

Kureyşliler, Resulullah’a, ilahlarına laf atmaması ve akıllarını akılsızlıkla itham etmemesi şartıyla kendi üzerlerine hükümdar olması teklifinde bulundular. Bu sizin ulaşmak istediğiniz en son nokta değil midir? Bu yapılan teklifler karşısında Resulullah’ın tepkisi ne oldu? Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) yapılan bu teklifleri kabul edip onların üzerine hükümdar olduktan ve onları kendi hâkimiyetine boyun eğdirdikten sonra, onları İslâm’ın hükümlerine tabi ettirebilirdi ve bu onun için çok kısa ve çok kolay yol olurdu. Fakat Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) böyle bir şey yapmadı. Çünkü insanları ilk önce kendisine kul edip daha sonra Allah’a kul etmek İslâm akidesine zıttır.

Bu sizin sözünü ettiğiniz demokrasi sisteminde Allah’ın kanunları değil, batıdan gelen ve insanların kendi yalanlarından çıkardıkları insan ürünü kanunlar tatbik ediliyor ve siz bu kanunları kabul ederek parti kuruyorsunuz. Sizin yetkileriniz de ancak bu kanunların izin verdiği ölçülerle sınırlıdır. 

Meclisteki diğer partiler İslâm’a zıt olan bir kanunu oy çokluğu ile kabul ettikleri zaman, siz mecliste buna karşı da gelseniz ve buna karşı oy da kullansanız hiç fark etmez. Çünkü demokratik sistemin bir gereği olan “Çoğunluğun kararı geçerlidir” kaidesini bu mecliste girerken daha en baştan kabul etmiş oldunuz.

Çünkü sizin de içinde bulunduğunuz bu mecliste; “Çoğunluk hangi karara varmışsa ve hangi hükmü uygulamak arzusunda ise, Allah’ın helal ve haram sınırlarına bakılmaksızın, çoğunluğun seçtiği kanun uygulanır.” Kaidesine göre, Allah’ın hükümlerine zıt olan bu kanunları daha meclise girerken resmen kabul etmiş sayılırsınız.

Baştan kabullendiğiniz bu kaideye rağmen “Biz Allah’ın hükmüne zıt olan şu veya bu kanunu kabul etmiyoruz” demeniz, mecliste bu kanunu kabul etmeyenlerin sayısını artırmaktan başka bir işe yaramaz. Sadece; bu kanun kabul edildiği takdirde kanunun çıkmasına sizin bir etkiniz olmamış olur, o kadar. 

Fakat böyle bir sistemi baştan kabul ettiğiniz için, mecliste söylemiş olduğunuz o söz sizi mazeretli kılıp küfürden kurtarmaz.  

Zira siz bu meclise girerken bu meclisin çoğunluğunun kabul etmesi halinde, Allah’ın hükümlerine aykırı hükümlerin de çıkabileceğini biliyordunuz. Örneğin, mecliste faizin helal (serbest) olması oy çokluğu ile kabul edilse siz bu sistemi kabul ettiğiniz için o kararı da kabul etmek zorunda kalırsınız. İmkânsız bir ihtimal olan bütün milletvekillerinin size ait olması durumunda bile, kuracağınız devlet yine de bu sisteme uygun bir devlet olacaktır. Hâlbuki bu sistemin kanun ve kuralları İslâm şeriat’ına açık bir şekilde zıttır. Bu sistemi kabul etmek milletvekillerinin teşride bulunma (kanun koyma)da hak sahibi olduğunu kabul etmek demek değil midir? Hâlbuki İslâm’a göre teşri hakkı yalnız Allah’a aittir.

Bunları söyledikten sonra Ömer Tilmisani bana şöyle dedi: “Bizim imamımız Hasan el-Benna da seçimlere girmiştir. Büyük âlim Mevdudi de parti kurmuştur. Bu anlattıkların dediğin gibi İslâm’a zıt ve küfür olsaydı hiç onlar böyle bir şey yaparlar mıydı?”   

Bunun üzerine ben şöyle dedim: “Hasan el-Benna’nın bunu yapıp yapmaması veya Mevdudi’nin bunu nasıl yaptığı önemli değil. Bu ileri sürdükleriniz şer’î delil değildir. Allah katında şer’î delil Kur’ân ve Sünnet’tir. Ben sizinle akidevi ve çok açık olan bir meseleyi konuşuyorum ve bu konunun caiz olmadığına dari şer’î deliller getiriyorum. Bunu caiz görüp yaptığınızdan dolayı sizden de aynı şekilde bunun caiz olduğuna dair şer’i delil istiyorum. Siz ise açık ve sahih bir delil getiremiyorsunuz. Ben bu meseleyi açık ve sahih bir şekilde delillendirerek yaptığınız İslâm akidesine zıt olduğunu size açıkladım. Siz bana Hasan el- Benna şöyle yapmış, Mevdudi böyle yapmış diye cevap veriyorsunuz. Bunlar şer’i delil olamazlar. Şâyet onlar sizin dediğiniz gibi bir şey yapmış iseler, İslâm’ın onlar hakkındaki hükmü açıktır ve onların hesabı Allah’a aittir. İslâm’da şahıslar ne kadar meşhur olurlarsa olsunlar, ne kadar müçtehid olurlarsa olsunlar şâyet yaptıkları ameller Kur’ân ve sünnet’e zıt ise, yaptıkları bu ameller reddedilir ve onlara uyulmaz. Kur’ân ve sünnet’teki açık delilleri reddedip, “Onlar bizim katımızda önemli bir mevkiye sahip değerli âlimlerdir. Onlar İslâm akidesine ters düşecek bir iş yapmazlar” düşüncesiyle onlara körü körüne bağlanmak İslâm’a aykırıdır. Bunları söyledikten sonra o ne bir şey söyleyebildi ve ne de bir cevap verebildi. Ben de ona: “Allah sana hidâyet verip doğru yola kavuştursun!” diyerek ondan ayrıldım.

Ömer Tilmisani ile aramda geçen konuşmanın bu konu hakkında hidâyeti arayan kimseler için aydınlatıcı bir ışık olmasını temenni ediyorum. 

Değişik cemaat liderleriyle yaptığım tartışmalar sonucunda hiçbir cemaat liderinin bu konuda şer’i bir delil getirebildiğine tanık olmadım. Delil getiremedikleri zaman onların son sözü genellikle şu olmaktaydı: “O halde ne yapacağız? İslâm’ı nasıl hâkim kılacağız? Bu parti sisteminden başka bir alternatifiniz var mı?” 

Bu sorunun cevabı gâyet basittir. Allah bu dini bize dünyaya hâkim kılınması için gönderdi ve bu dinle birlikte bu dinin hakim kılınmasında izlenecek hareket metodunu da gönderdi. Bu din Allah’tan olduğu halde onu hâkim kılacak metodun kullardan alınması bu dinin pratiğine aykırıdır.  

Bu din ancak bu dini gönderen Allah’ın gönderdiği metodla hâkim olur. Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)’in İslâm’ı hâkim kılmada kullandığı metod, Allah’ın gönderdiği metodun ta kendisidir. İslâm’ı yeryüzüne hâkim kılmak isteyen İslâm davasının erlerinin başarıya ulaşabilmeleri için Allah’ın Resulü’ne bildirdiği ve Resulü’nün de bize bizzat yaşantı tarzıyla gösterdiği hareket metoduna adım adım harfiyen uymaları gerekir. Bu metoda uymak “Muhammedün Resulullah” şehadetinin uyulması gereken ayrılmaz bir parçasıdır. Bunun dışındaki metodlarla İslâm’ın hâkim kılınması mümkün değildir.

İlk Resul Nuh (Aleyhisselâm)’dan son Resul Hz. Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)’e kadar gelip geçen Resul’lerin hepsinin İslâm’ı hakim kılmadaki metodlarına baktığımızda hepsinin ortak bir metod izlediklerini görürüz. Bu yüzden bütün müşriklerin İslâm’a ve Müslümanlara gösterdikleri tavır ve tepki de değişmemiş ve hep aynı olmuştur. 

Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)’e Hira’da ilk vahiy geldiğinde bundan korkan Resulullah’ın eşi Hatice o zamanlar Hıristiyan olan amcası Varaka b. Nevfel’e götürdüğünde, Resulullah ile Varaka arasında geçen konuşmalara baktığımızda bu hususa açık şahit olmaktayız. 

Resulullah, başından geçenleri ona anlattığında Varaka şöyle dedi: “Bu gördüğün Allah’ın Musa (Aleyhisselâm)’a gönderdiği Namus-u Ekber’dir. Ah! Keşke senin davet günlerinde genç olsaydım. Kavminin seni çıkaracakları zaman keşke genç olsam.” Bunun üzerine Resulullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) “Onlar beni çıkaracaklar mı ki?” diye sorduğunda Varaka: “Evet, zira senin gibi bir dava getirmiş hiç bir kimse yoktur ki, düşmanlığa uğramasın!” dedi 

Şu halde Allah’ın dinini hâkim kılmada takip edilmesi gereken tek metod Allah Resulleri’nin ve son Resul Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)’in takip ettikleri metoddur. Bunun dışındaki metodlarla İslâm’ı hâkim kılmaya çalışmak kişileri sapıklık, dalalet, başarısızlık ve zaman kaybına sürükler. Ve ancak bir takım kimselerin şahsi menfaat elde edecekleri hedeflerine ulaştırır. Rabbani hedefe ise asla…” (Abdurrahman El Muhacir, Resulullah’ın Hayatıyla İslâm’ın Hareket Metodu)
 

DARU'L HİLAFETİ'L ALİYYE MEDRESESİ


YAZI KÖŞESİ

Hilafet-i İslamiyye

SAYAÇ

Bugün 195
Toplam 391468
En Çok 1094
Ortalama 324